ผมกลับบ้านก่อนกำหนดจากไฟลต์บิน—แต่กลับเจอแม่ตัวเองยืนกินข้าวเย็นชืดอยู่ในครัว ขณะที่ภรรยาและครอบครัวของเธอกำลังหัวเราะลั่นโต๊ะอาหารมื้อหรูหรา!
ผมชื่อ นนท์ อายุ 28 ปี ทำงานเป็นกัปตันเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ ผมเติบโตมาจากความยากลำบาก แม่ของผมคือ แม่สมใจ อายุ 60 ปี เลี้ยงดูผมมาเพียงลำพังตั้งแต่พ่อทิ้งเราไป แม่ต้องตื่นแต่เช้ามืดไปหาบขนมไทยขาย รับจ้างซักรีดตามบ้านคน และยอมสละสุขภาพร่างกายทุกอย่างเพื่อส่งเสียให้ผมเรียนจบ ดังนั้นในวันที่ผมเริ่มมีฐานะและประสบความสำเร็จ ผมจึงสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลแม่ให้สุขสบายราวกับเจ้าหญิง
ผมตัดสินใจซื้อบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ในโครงการหรูย่านราชพฤกษ์เพื่อพาแม่มาอยู่ด้วยกัน ที่นั่นยังมีภรรยาของผม พราว อายุ 24 ปี อาศัยอยู่ด้วย
พราวเป็นผู้หญิงสวย การศึกษาดี และมาจากครอบครัวที่มีหน้ามีตา ในช่วงแรกผมคิดว่าเธอเป็นคนจิตใจดีและรักแม่ของผม แต่ด้วยหน้าที่การงานที่ทำให้ผมต้องออกเรือกลางทะเลคราวละหลายเดือน ผมจึงไม่เคยรู้เลยว่า เธอกำลังสร้างนรกทั้งเป็นให้กับผู้หญิงที่ให้กำเนิดผมมา
วันหนึ่ง สัญญาเดินเรือของผมสิ้นสุดลงเร็วกว่ากำหนด แทนที่จะกลับถึงบ้านในวันศุกร์ ผมเดินทางกลับมาถึงในคืนวันพฤหัสบดีเพื่อตั้งใจจะเซอร์ไพรส์พราว โดยที่ไม่ได้บอกใครล่วงหน้าแม้แต่คนเดียว
เวลาประมาณสองทุ่มตรง ผมมาถึงหน้าบ้านและใช้กุญแจส่วนตัวไขเข้าไปอย่างเงียบๆ ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา ผมได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน เสียงดนตรีคลอ และเสียงแก้วไวน์ชนกันดังมาจากห้องอาหารใหญ่
แต่ก่อนจะเดินเข้าไปตรงนั้น ผมแวะไปที่ห้องครัวไทยด้านหลังที่ค่อนข้างมืดเพื่อหาน้ำดื่มแก้กระหาย
ทันทีที่ผลักประตูครัวเข้าไป โลกทั้งใบของผมเหมือนหยุดหมุน หัวใจของผมเหมือนถูกฉีกออกเป็นพันชิ้น
แม่สมใจยืนอยู่ตรงนั้น… ภายใต้แสงไฟนีออนสลัวๆ แม่กำลังยืนก้มหน้า มือเปื้อนคราบข้าวเย็นชืดที่เหลือค้างแห้งกรัง ราดด้วยน้ำปลาธรรมดาๆ และยืนกินอยู่ข้างถังขยะ ร่างกายของแม่ผอมโซลงไปมาก เสื้อผ้าที่ใส่ยังเป็นชุดลำลองผ้าป่านตัวเก่าที่มีรอยขาดเป็นรู ทั้งที่ผมโอนเงินค่าใช้จ่ายในบ้านไว้ให้เดือนละหลายแสนบาท!
ตอนที่ 2 (ตอนจบ)
ผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงกรอบประตูห้องครัว ลมหายใจสะดุดราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพตรงหน้ามันโหดร้ายเกินกว่าที่สมองของผมจะยอมรับได้ หญิงชราผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิตของผม คนที่ผมสัญญาว่าจะดูแลให้สุขสบายดั่งเจ้าหญิง กำลังยืนก้มหน้า มือข้างหนึ่งถือจานพลาสติกเก่าๆ ที่มีรอยบิ่น ข้าวสวยก้นหม้อที่แห้งกรังราดด้วยน้ำปลาหยดสองหยด แม่ต้องยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวข้างถังขยะเปียกเพื่อตักข้าวนั้นเข้าปากอย่างเชื่องช้า
ผมจำเสื้อผ้าป่านสีซีดตัวนั้นได้ มันคือเสื้อตัวเก่าที่แม่ใส่เมื่อห้าปีก่อนตอนที่ยังเร่ขายขนมครก ชายเสื้อขาดรุ่ยเป็นรู ปลายนิ้วมือของแม่สั่นเทา ผิวหนังเหี่ยวย่นคล้ำกร้านและกระดูกซี่โครงที่โผล่เด่นชัดจนเสื้อหลวมโพรกบ่งบอกว่าแม่ไม่ได้กินอิ่มนอนหลับมานานแค่ไหนแล้ว
“แม่…”
เสียงของผมที่เปล่งออกไปเบาหวิวและแหบพร่า สั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวดที่เสียดแทงลึกถึงก้นบึ้งของหัวใจ
จานพลาสติกในมือแม่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นเคาน์เตอร์เบาๆ เม็ดข้าวแห้งกระจายเกลื่อน แม่สมใจสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองด้วยแววตาตื่นตระหนกราวกับคนทำความผิดร้ายแรง แต่เมื่อดวงตาฝ้าฟางคู่นั้นเพ่งมองผ่านความมืดสลัวจนเห็นใบหน้าของผม ชั่วพริบตานั้น ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง ก่อนจะกลายเป็นน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว
“นนท์… ตานนท์เหรอลูก?” แม่พึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ทำไม… ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะลูก ไหนบอกจะกลับวันศุกร์ไม่ใช่เหรอ”
ผมก้าวพรวดเข้าไปหาแม่ ทิ้งกระเป๋าสะพายลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วโผเข้ากอดร่างผอมบางนั้นไว้แน่น ร่างกายของแม่เบาหวิวจนผมใจหาย กลิ่นกายของแม่ไม่ใช่กลิ่นสบู่หรูหราที่ผมซื้อไว้ให้เต็มห้องน้ำ แต่เป็นกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดราคาถูก
“แม่… ทำไมแม่มาอยู่ตรงนี้ ทำไมแม่ต้องมากินข้าวแบบนี้!” น้ำตาลูกผู้ชายของผมไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจกลั้น “ผมโอนเงินให้เดือนละสองแสนบาท ผมซื้อบ้านหลังนี้เพื่อให้แม่สุขสบาย แล้วทำไม… ทำไมแม่ถึงมาอยู่ในสภาพนี้ครับแม่!”
แม่สมใจพยายามดันตัวผมออกเบาๆ มือที่หยาบกร้านลูบแผ่นหลังของผมอย่างปลอบประโลน แววตาของแม่ฉายแววหวาดระแวง แม่เหลือบมองไปทางประตูที่เชื่อมกับห้องโถงใหญ่ด้านนอกด้วยความหวาดกลัว
“เบาๆ สิลูกนนท์ เดี๋ยวหนูพราวเขาได้ยินเข้า…” แม่กระซิบเสียงแผ่ว “แม่… แม่หิวนิดหน่อยน่ะลูก ในตู้เย็นไม่มีอะไรเหลือ แม่ไม่อยากรบกวนแขกเขา วันนี้พ่อแม่กับพี่น้องของหนูพราวเขามาทานข้าวกันที่บ้าน อาหารบนโต๊ะมันเป็นอาหารฝรั่งแพงๆ แม่กินไม่เป็นหรอกลูก ข้าวสวยกับน้ำปลานี่แม่ชอบอยู่แล้ว อย่าเอ็ดไปเลยนะลูกนะ”
คำพูดแก้ต่างอย่างซื่อบริสุทธิ์ของแม่ยิ่งตอกย้ำให้ผมเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม ผมจับมือแม่ขึ้นมาดู ปลายนิ้วของแม่แตกด้านและมีรอยแผลเป็นทางยาวจากของมีคม เล็บมือมีคราบสกปรกฝังแน่นเหมือนคนที่ต้องขัดถูทำงานบ้านอย่างหนักทุกวัน
“แม่บอกความจริงผมมาเดี๋ยวนี้” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่ พยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น “พราวทำอะไรกับแม่บ้าง ตั้งแต่ผมไม่อยู่ แม่ต้องเจออะไรมาบ้าง พูดความจริงกับผมเถอะครับแม่ ถ้าแม่ไม่พูด ผมจะออกไปพังโต๊ะกินข้าวข้างนอกเดี๋ยวนี้!”
แม่สมใจน้ำตาไหลพราก อาการสั่นเทิ้มไปทั้งตัวไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป หญิงชราทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกเตี้ยๆ ในครัว ยกมือไหว้ผมด้วยความอัดอั้น
“นนท์… อย่ามีเรื่องเลยลูก แม่ยอมทุกอย่าง ขอแค่นนท์มีครอบครัวที่อบอุ่น แม่แก่แล้ว แม่ทนได้…”
“แม่ไม่ต้องทนอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว!” ผมกัดฟันกรอด ความโกรธแค้นปะทุขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “บอกผมมาครับแม่!”
สุดท้าย ด้วยความกลัวว่าผมจะวู่วาม แม่จึงยอมเปิดปากเล่าทุกอย่างผ่านสายน้ำตา เรื่องราวความจริงอันดำมืดที่ถูกซ่อนไว้ใต้หลังคาคฤหาสน์หรูหลังนี้มานานนับปี
ทันทีที่ผมก้าวขาออกจากบ้านเพื่อไปลงเรือเดินสมุทรในแต่ละรอบ พราวจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในพริบตา เธอไล่แม่บ้านประจำที่ผมจ้างไว้สองคนออกทันที โดยอ้างว่าเปลืองเงินและอยากประหยัดค่าใช้จ่าย แต่แท้จริงแล้ว เธอสั่งให้แม่ของผมเป็นคนรับผิดชอบงานบ้านทั้งหมดในคฤหาสน์สามชั้นหลังนี้ ตั้งแต่กวาดถู ซักผ้ารีดผ้า ล้างห้องน้ำ ไปจนถึงทำสวนกลางแดดเปรี้ยงๆ
ยิ่งไปกว่านั้น พราวริบเงินสดที่ผมทิ้งไว้ให้แม่ทั้งหมด บัตรเอทีเอ็มที่ผมเปิดบัญชีไว้ให้แม่มีเงินเดือนละสองแสนบาทถูกพราวยึดไปใช้จ่ายส่วนตัว ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม เสื้อผ้าหรูหรา และเอาไปปรนเปรอครอบครัวของเธอเอง โดยให้เงินสดแม่ไว้ใช้อาทิตย์ละเพียงสองร้อยบาทเท่านั้น ห้องนอนใหญ่ชั้นล่างที่ผมจัดเตรียมไว้อย่างดีให้แม่ พราวก็สั่งย้ายข้าวของของแม่ลงมาไว้ที่ห้องเก็บของแคบๆ ใต้บันไดหลังครัว โดยอ้างว่าจะเอาห้องนั้นไว้เป็นห้องรับรองของครอบครัวเธอเวลามาสังสรรค์
แม่ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อทำความสะอาดบ้าน ซักเสื้อผ้าของพราวด้วยมือเพราะพราวอ้างว่าเครื่องซักผ้าจะทำให้เนื้อผ้าเสีย อาหารการกิน แม่แทบไม่เคยได้แตะต้องอาหารดีๆ พราวมักจะสั่งอาหารเดลิเวอรีหรูหรามากินกับเพื่อนหรือครอบครัว แล้วปล่อยให้แม่กินเศษอาหารที่เหลือ หรือไม่ก็ต้องเจียวไข่กินเองในครัวไทยด้านหลัง หากวันไหนแม่ทำงานไม่ถูกใจ หรือทำจานแตกแม้แต่ใบเดียว พราวก็จะด่าทอแม่ด้วยถ้อยคำหยาบคาย ดูถูกชาติกำเนิดของแม่ว่าเป็นแค่ยายแก่หาบเร่ เป็นภาระ เป็นกาฝากในบ้าน
“แม่ไม่ได้อยากฟ้องลูกเลยนะนนท์…” แม่สะอื้นจนตัวโยน “แม่กลัวลูกจะไม่มีความสุข แม่กลัวลูกจะต้องเลิกกับเมียเพราะแม่ พราวเขาเป็นคนมีหน้ามีตา แม่ไม่อยากให้ใครมองว่าลูกชายของแม่มีเมียไม่ดี…”
เสียงหัวเราะและเสียงแก้วไวน์ชนกันดังแว่วมาจากห้องอาหารอีกครั้ง เสียงดนตรีแจ๊สฟังสบายและกลิ่นสเต๊กเนื้อวากิวหอมฟุ้งลอยเข้ามาในครัว มันช่างตัดกับกลิ่นอับชื้นของห้องครัวไทยและสภาพของแม่ในตอนนี้ราวฟ้ากับเหว
ผมหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นเพลิงโทสะที่กำลังลุกท่วมอก หากเป็นเมื่อก่อนในวัยหนุ่มเลือดร้อน ผมคงจะบุกเข้าไปคว่ำโต๊ะอาหารและอาละวาดให้พังพินาศไปแล้ว แต่การเป็นกัปตันเรือที่ต้องควบคุมหางเสือฝ่าพายุกลางมหาสมุทรสอนให้ผมรู้ว่า การระเบิดอารมณ์อย่างไร้สติมีแต่จะทำให้เรืออับปาง สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือการเผชิญหน้าอย่างเด็ดขาด นิ่งสงบ แต่เฉียบคมและทรงพลังที่สุด
“แม่ครับ” ผมกุมมือแม่ไว้แน่น มองตาแม่ด้วยความแน่วแน่ “แม่นั่งรอผมตรงนี้นะครับ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ตราบใดที่ผมยังมีลมหายใจอยู่ จะไม่มีใครในโลกนี้มาทำร้ายหรือเหยียบย่ำแม่อีกต่อไป จำคำผมไว้นะครับ… บ้านหลังนี้เป็นของผม และความจริงกำลังจะถูกชำระเดี๋ยวนี้”
ผมถอดเสื้อแจ็กเก็ตกัปตันที่สวมอยู่ออก พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างใจเย็น แล้วเดินตรงไปยังประตูบานเลื่อนที่เชื่อมต่อระหว่างครัวไทยกับห้องโถงใหญ่
ผมผลักประตูกระจกบานเลื่อนออก เสียงเปิดประตูดังพอที่จะทำให้บทสนทนาอันสนุกสนานบนโต๊ะอาหารหรูหราสะดุดลงชั่วขณะ
โต๊ะอาหารไม้มะค่าตัวยาวสั่งทำพิเศษถูกจัดวางอย่างประณีตราวกับร้านอาหารมิชลินสตาร์ มีจานสเต๊กเนื้อชั้นดี พาสต้าทรัฟเฟิล กุ้งล็อบสเตอร์ และขวดไวน์แดงราคาแพงหลายขวดตั้งเรียงราย บนโต๊ะนั้นมีพราวนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ เคียงข้างด้วยพ่อ แม่ และน้องชายของเธอ ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราประโคมเครื่องเพชรแวววาว กำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข
“แหม คุณพี่คะ พราวนี่โชคดีจริงๆ ได้สามีทั้งรวยทั้งโง่ ออกเรือทีละหลายเดือน ทิ้งเงินทิ้งบ้านไว้ให้ใช้สบายๆ แบบนี้” เสียงของแม่ยายกำลังเอ่ยปากชมลูกสาวพร้อมกับจิบไวน์อย่างเพลิดเพลิน
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็หันมาสบเข้ากับผมที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องอาหารทันทีราวกับถูกแช่แข็ง รอยยิ้มบนใบหน้าของพราวแข็งค้าง แก้วไวน์ในมือสั่นระริกจนไวน์กระฉอกออกมาเปื้อนผ้าปูโต๊ะสีขาว
“น… นนท์!” พราวอุทานออกมาด้วยเสียงหลง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในพริบตา “คุณ… คุณกลับมาได้ยังไง ไหนบอกว่าเรือจะเข้าเทียบท่าวันศุกร์ไม่ใช่เหรอคะ!”
พ่อตาและแม่ยายของผมชะงัก ช้อนส้อมในมือค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ น้องชายของเธอถึงกับสำลักน้ำที่กำลังดื่ม ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความตกใจที่เจ้าของบ้านตัวจริงปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
ผมเดินก้าวช้าๆ ไปยังโต๊ะอาหาร สายตามองกวาดอาหารมื้อหรูหราราคาเหยียบหมื่นบนโต๊ะ ก่อนจะมองตรงไปยังใบหน้าของภรรยาที่ผมเคยคิดว่างดงามและแสนดี
“ทำไมเหรอพราว?” ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก “ถ้าผมไม่กลับมาคืนนี้ ผมคงไม่มีวันได้เห็นว่า คฤหาสน์ที่ผมสร้างด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน มันกลายเป็นสโมสรบันเทิงของครอบครัวคุณไปแล้ว… ในขณะที่แม่ของผมต้องยืนกินเศษข้าวแห้งคลุกน้ำปลาอยู่ข้างถังขยะในครัว!”
คำพูดประโยคนั้นดังราวกับเสียงฟ้าผ่าลงกลางโต๊ะอาหาร
พราวหน้าถอดสี รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาหาผม พยายามจะเอื้อมมือมาแตะแขนของผมด้วยท่าทีออดอ้อนเหมือนทุกครั้งที่เธอทำความผิด “นนท์คะ… คุณเข้าใจผิดแล้วนะ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเลยสักนิด คือว่า…”
“อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะตัวผม!” ผมตวาดเสียงกร้าว สะบัดแขนออกอย่างรุนแรงจนพราวเซถอยหลังไปสองสามก้าว
“นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะเจ้าผู้กอง!” เสียงของพ่อตาดังขึ้นอย่างไม่พอใจ ชายวัยกลางคนวางช้อนส้อมลงกระทบจานเสียงดังเคร้ง พยายามวางอำนาจปกป้องลูกสาว “เพิ่งกลับมาถึงบ้านแท้ๆ จะมาขึ้นเสียงใส่เมียตัวเองต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง ไม่มีสัมมาคารวะเลย! เรื่องยายแก่นั่นน่ะ พราวเขาแค่จัดระเบียบบ้าน ยายแก่บ้านนอกนั่นไม่รู้จักธรรมเนียม มารยาทบนโต๊ะอาหารก็ไม่มี จะให้มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราได้ยังไงกัน!”
“ใช่!” แม่ยายรีบเสริมขึ้นมาทันควัน เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี “ลูกสาวฉันอุตส่าห์ช่วยดูแลบ้านช่องให้ จัดการทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทาง ยายสมใจนั่นน่ะ อยากกินอะไรแบบบ้านนอกก็ปล่อยให้กินไปสิ พราวเขาก็ไม่ได้ห้ามสักหน่อย จะมาโวยวายเอาเรื่องลูกสาวฉันทำไม เงินทองที่ให้มา พราวเขาก็เอามาบริหารจัดการในบ้านทั้งนั้นแหละ!”
ผมแค่นยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและรังเกียจจนถึงขีดสุด
“บริหารจัดการบ้านงั้นเหรอครับ?” ผมพูดช้าๆ ทีละคำ “ด้วยการไล่คนใช้ออก แล้วให้แม่ของผมวัยหกสิบปีทำงานเป็นทาสแทน? ด้วยการยึดบัตรเอทีเอ็มเงินเดือนของผมไปซื้อกระเป๋าหรู ซื้อไวน์ขวดละหลายหมื่นมาเสิร์ฟให้พวกคุณกิน? ด้วยการเอาเงินของผมไปผ่อนรถสปอร์ตคันใหม่ให้น้องชายคุณที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่นั่นน่ะเหรอ!”
น้องชายของพราวสะดุ้งสุดตัวและรีบก้มหน้าหลบสายตาดุดันของผมทันที
“นนท์คะ ฟังพราวก่อน…” พราวเริ่มส่งเสียงสะอื้น น้ำตาไหลอาบสองแก้ม เธอพยายามใช้มารยาหญิงที่เคยใช้ได้ผลเสมอมาบีบน้ำตา “พราวแค่… พราวแค่อยากให้แม่ได้ออกกำลังกายบ้าง พราวไม่ได้ตั้งใจจะให้แม่ลำบากเลยนะ ส่วนเงิน… พราวก็แค่เก็บไว้ทำธุรกิจเพื่ออนาคตของเราสองคนไงคะ พราวทำเพื่อครอบครัวเราทั้งนั้นนะนนท์!”
“หุบปาก!” ผมคำรามลั่น ห้องทั้งห้องสะเทือนไปด้วยพลังเสียงแห่งความโกรธ “คุณคิดว่าผมโง่ขนาดนั้นเลยเหรอพราว? คุณคิดว่าผมอยู่กลางทะเลแล้วผมจะกลายเป็นคนหูหนวกตาบอดงั้นเหรอ!”
ผมหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ปลดล็อกหน้าจอ แล้วเปิดแอปพลิเคชันระบบรักษาความปลอดภัยขึ้นมา โชว์หน้าจอให้ทุกคนบนโต๊ะดู
“ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา คุณคิดว่ากล้องวงจรปิดในบ้านตัวเก่ามันเสียเพราะคุณแอบดึงปลั๊กออกใช่ไหม?” ผมหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา “เปล่าเลย… ก่อนที่ผมจะออกเรือรอบล่าสุด ผมแอบติดตั้งกล้องวงจรปิดระบบคลาวด์แบบซ่อนขนาดจิ๋วไว้ทั่วทั้งบ้าน ทั้งในครัว ทางเดิน ห้องนั่งเล่น และรอบรั้วบ้านทั้งหมด ข้อมูลทุกอย่างมันถูกบันทึกส่งตรงเข้าเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของผมทุกวินาที!”
ใบหน้าของพราวจากที่ซีดอยู่แล้ว ยิ่งเปลี่ยนเป็นสีขาวเผือดไร้สีเลือด ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“ผมเห็นทุกอย่าง…” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความเจ็บปวด “ผมเห็นภาพที่คุณจิกหัวแม่ของผม ด่าทอแม่ว่าโง่เง่าเหมือนควายเวลาที่แม่ทำความสะอาดช้า ผมเห็นภาพที่คุณผลักแม่จนล้มลงกับพื้นเพราะแม่ทำแก้วน้ำของคุณแตก ผมเห็นภาพที่คุณเทกับข้าวดีๆ ทิ้งลงถังขยะต่อหน้าแม่ แล้วโยนข้าวกล่องเหลือๆ ให้แม่กิน… ผมเก็บหลักฐานทุกคลิป ทุกไฟล์ ทุกวินาทีไว้หมดแล้ว!”
“นนท์… ไม่จริง… พราวไม่ได้…” พราวทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้ฟูมฟาย ยกมือขึ้นไหว้ผม “พราวขอโทษ นนท์ให้อภัยพราวนะคะ พราวผิดไปแล้ว พราวสัญญาว่าจะไม่ทำอีกแล้ว นนท์อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ!”
“มันสายไปแล้วพราว” ผมมองดูผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความรัก ความผูกพัน ความเสน่หาที่เคยมีให้เธอ มันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดสิ้นตั้งแต่วินาทีที่ผมเห็นแม่ยืนกินข้าวข้างถังขยะ
“นี่แกจะทำอะไรลูกสาวฉัน!” พ่อตาลุกขึ้นมาชี้หน้าผม ตัวสั่นด้วยความโกรธ “ถ้าแกกล้าทำอะไรพราว หรือคิดจะหย่า ฉันจะฟ้องร้องเรียกค่าเลี้ยงดูและแบ่งสมบัติของแกให้หมดตัวเลย คอยดูสิ! บ้านหลังนี้ รถทุกคัน แกซื้อตอนแต่งงานแล้ว มันเป็นสินสมรสครึ่งหนึ่งโว้ย!”
“ฟ้องงั้นเหรอครับ?” ผมหันไปสบตาพ่อตาด้วยแววตาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง “เชิญฟ้องได้ตามสบายเลยครับ แต่ก่อนที่คุณจะฟ้องผม ผมมีอะไรจะบอกให้พวกคุณตาสว่างสักหน่อย”
ผมเดินไปที่โต๊ะ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเพื่อดับความแห้งผากในลำคอ ก่อนจะพูดต่ออย่างสุขุม
“ข้อแรก บ้านหลังนี้ ที่ดินผืนนี้ และทรัพย์สินหลักทั้งหมด ผมซื้อด้วยเงินสดที่ได้มาจากมรดกและการทำงานก่อนที่เราจะจดทะเบียนสมรสกัน โดยมีเอกสารสัญญาก่อนสมรสที่พราวเซ็นยินยอมไว้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ทรัพย์สินเหล่านี้เป็นสินส่วนตัวของผมทั้งหมด พราวไม่มีสิทธิ์แม้แต่ตารางนิ้วเดียว”
“ข้อที่สอง หลักฐานจากกล้องวงจรปิดทั้งหมด แสดงให้เห็นถึงการทำร้ายร่างกาย กักขังหน่วงเหนี่ยว และทารุณกรรมจิตใจบุพการีของผมอย่างต่อเนื่อง ซึ่งถือเป็นความผิดทางอาญาอุกฉกรรจ์ พรุ่งนี้เช้า ทนายความส่วนตัวของผมจะนำคลิปวิดีโอทั้งหมดพร้อมใบรับรองแพทย์ตรวจร่างกายของแม่ ไปแจ้งความดำเนินคดีกับพราวในข้อหาทำร้ายร่างกายและทารุณกรรมผู้สูงอายุ โทษจำคุกมีจริง และผมจะดำเนินคดีให้ถึงที่สุด ไม่มีการยอมความใดๆ ทั้งสิ้น”
“และข้อที่สาม…” ผมหันไปมองครอบครัวของพราวทีละคน “หลักฐานการโอนเงินจากบัญชีของผมที่พราวยักยอกไป เข้าบัญชีส่วนตัวของพวกคุณทุกคน บัญชีพ่อ บัญชีแม่ และบัญชีของไอ้น้องชายตัวดีที่เอาไปดาวน์รถหรู ทุกสลิป ทุกยอดเงิน ทนายของผมได้รวบรวมไว้หมดแล้ว มันคือคดีร่วมกันยักยอกทรัพย์และฟอกเงิน ถ้าพวกคุณไม่อยากไปนอนในคุกพร้อมกับลูกสาวของคุณ เตรียมหาเงินทั้งหมดทุกบาททุกสตางค์มาคืนผมภายในสามสิบวัน ไม่อย่างนั้นหมายศาลจะไปส่งถึงหน้าบ้านพวกคุณแน่นอน!”
ครอบครัวของพราวหน้าซีดเป็นไก่ต้ม พ่อตาที่เคยวางก้ามอวดเบ่งทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้ มือไม้สั่นจนทำอะไรไม่ถูก แม่ยายเริ่มส่งเสียงร้องไห้โฮออกมาด้วยความตกใจกลัว ส่วนน้องชายก็นั่งกุมขมับตัวสั่นงันงก
“ออกไป…” ผมเอ่ยปากไล่ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาด
“นนท์คะ… พราวขอร้อง อย่าทำกับพราวแบบนี้…” พราวคลานเข้ามากอดขาของผม ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา “พราวยังรักคุณนะคะ พราวสำนึกผิดแล้วจริงๆ ให้โอกาสพราวอีกสักครั้งเถอะนะคะ!”
ผมก้มลงมองเธอ แกะมือของเธอออกจากขาของผมอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง
“ความรักของคุณมันคือยาพิษพราว ความรักที่คุณมีให้ผมมันมีแต่ความโลภ ความเห็นแก่ตัว และความเลือดเย็น คนที่เหยียบย่ำแม่ของผม คนที่เห็นแม่ของผมเป็นแค่ทาสในเรือนเบี้ย ไม่มีค่าพอที่จะเป็นภรรยาของผมแม้แต่วินาทีเดียว”
ผมชี้ไปที่ประตูหน้าบ้าน
“พวกคุณทุกคน… เก็บเศษอาหารหรูหราของพวกคุณ แล้วไสหัวออกไปจากบ้านของผมเดี๋ยวนี้!” ผมตะคอกเสียงก้อง “เสื้อผ้าและข้าวของแบรนด์เนมทุกชิ้นที่ซื้อด้วยเงินของผม ทิ้งมันไว้ที่นี่ ห้ามหยิบอะไรออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่อย่างนั้นผมจะแจ้งตำรวจจับพวกคุณข้อหาลักทรัพย์ทันที ออกไป!”
ความเด็ดขาดและแววตาดุดันที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งของผม ทำให้ครอบครัวของพราวไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากอ้อนวอนอีกต่อไป พ่อตาและแม่ยายรีบลากแขนลูกสาวที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจให้ลุกขึ้น พราวมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเสียใจ แต่สายตาของผมมีเพียงความว่างเปล่ามอบให้เธอ
พวกเขาทั้งสี่คนเดินโซเซออกจากบ้านไปในคืนนั้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและร่องรอยของความจอมปลอมบนโต๊ะอาหารหรูหรา
เมื่อประตูหน้าบ้านปิดลง ผมถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ แต่ความรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาดก็แล่นเข้ามาแทนที่ พายุลูกใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ถูกพัดผ่านไปแล้ว
ผมนึกขึ้นได้ รีบลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในครัวไทย
แม่สมใจยังคงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้น น้ำตาของแม่ยังไม่แห้งเหือด แม่มองหน้าผมด้วยความกังวลระคนตกใจกับเสียงเอะอะโวยวายที่เพิ่งจบลง
“นนท์… เป็นยังไงบ้างลูก ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ…” แม่ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
ผมเดินเข้าไปสวมกอดแม่อีกครั้ง คราวนี้เป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ
“ทุกอย่างจบลงแล้วครับแม่” ผมกระซิบข้างหูแม่ “คนใจร้ายพวกนั้นไปหมดแล้ว และจะไม่มีวันได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก แม่ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้วนะครับ”
ผมจูงมือแม่ พาแม่เดินออกมาจากห้องครัวไทยอันมืดมิด นำแม่เข้ามาในห้องโถงใหญ่ที่มีแสงไฟสว่างไสว ผมพาแม่ไปนั่งลงบนโซฟานุ่มตัวใหญ่ที่พราวเคยห้ามไม่ให้แม่แตะต้อง
“แม่รอผมแป๊บเดียวนะครับ”
ผมเดินกลับไปที่โต๊ะอาหาร จัดการกวาดอาหารฝรั่งหรูหราพวกนั้นทิ้งลงถังขยะจนหมดสิ้น จากนั้นผมเดินเข้าครัว เปิดตู้เย็นหาวัตถุดิบที่พอจะมี นำไข่ไก่สดสองฟองออกมาตีในชาม ตั้งกระทะบนเตา ใส่น้ำมันร้อนๆ แล้วทอดไข่เจียวสีเหลืองทองฟูกรอบ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งบ้าน
ผมตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานกระเบื้องเนื้อดี วางไข่เจียวฟูกรอบโปะลงไปด้านบน แล้วยกออกมาเสิร์ฟให้แม่ที่โต๊ะอาหารห้องโถงใหญ่ พร้อมกับรินน้ำอุ่นใส่แก้วคริสตัลมาวางข้างๆ
“กินข้าวนะครับแม่ ข้าวสวยร้อนๆ กับไข่เจียวฝีมือผมเอง จำได้ไหมครับ ตอนเด็กๆ เวลาผมหิว แม่ก็ทอดไข่เจียวแบบนี้ให้ผมกินเสมอ”
แม่สมใจมองดูจานข้าวตรงหน้า น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือ หญิงชราใช้ช้อนตักข้าวไข่เจียวเข้าปากอย่างช้าๆ รสชาติที่แสนธรรมดา แต่เปี่ยมไปด้วยความรักและความกตัญญูที่แท้จริง
“อร่อยมากลูก… อร่อยที่สุดในโลกเลย” แม่พูดทั้งน้ำตาและรอยยิ้ม
ผมยิ้มตอบ พลางนั่งมองแม่กินข้าวอย่างมีความสุข หัวใจของผมที่เคยแตกสลายเริ่มได้รับการเยียวยา
หกเดือนต่อมา…
เรื่องราวการฟ้องหย่าและคดีความจบลงด้วยชัยชนะอันเด็ดขาดของผม หลักฐานจากกล้องวงจรปิดที่แน่นหนาทำให้ศาลพิพากษาให้เราหย่าขาดจากกันโดยที่พราวไม่ได้สินสมรสแม้แต่บาทเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ศาลยังมีคำพิพากษาลงโทษจำคุกพราวในคดีทำร้ายร่างกายและทารุณกรรมผู้สูงอายุเป็นเวลาสองปี แม้ทนายของเธอจะพยายามขอลดหย่อนโทษ แต่พฤติกรรมอันโหดร้ายของเธอทำให้ศาลไม่รอลงอาญา พราวต้องก้าวเข้าสู่เรือนจำเพื่อชดใช้กรรมที่เธอก่อไว้
ส่วนครอบครัวของเธอ เมื่อถูกบีบด้วยคดีร่วมกันยักยอกทรัพย์ พวกเขาต้องยอมขายบ้าน ขายรถสปอร์ต และนำทรัพย์สินทั้งหมดที่มีมาชดใช้คืนให้ผมจนหมดสิ้น กลายเป็นครอบครัวที่ล้มละลายและต้องย้ายไปเช่าห้องแถวเก่าๆ อยู่ ชดใช้กรรมกับความโลภที่เคยทำลายชีวิตผู้อื่น
สำหรับผม… ผมตัดสินใจขายคฤหาสน์หรูหลังนั้นที่ราชพฤกษ์ทิ้งไป เพราะไม่อยากให้แม่ต้องจดจำภาพฝันร้ายในอดีตอีก
ผมนำเงินทั้งหมดพาแม่ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดริมแม่น้ำในจังหวัดนครปฐม ผมสร้างบ้านไม้ชั้นเดียวหลังใหญ่ที่โปร่งสบาย ลมพัดเย็นตลอดทั้งวัน ล้อมรอบไปด้วยสวนผลไม้ สวนผักสวนครัว และดงดอกมะลิที่แม่ชอบ
ผมตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งกัปตันเรือเดินสมุทร เพื่อมารับตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาด้านการเดินเรือของบริษัทบนฝั่ง แม้รายได้จะไม่มหาศาลเท่ากับการออกเรือกลางทะเล แต่ทำให้ผมได้กลับบ้านทุกวัน ได้กินข้าวเย็นพร้อมหน้ากับแม่ทุกมื้อ
ในยามเย็นของวันนี้ แสงแดดสีส้มทองทอดประกายลงบนผิวน้ำเจ้าพระยาอย่างเงียบสงบ แม่สมใจในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดสะอ้าน ร่างกายดูมีน้ำมีนวลขึ้น ผิวพรรณสดใสและมีรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข กำลังนั่งเด็ดยอดตำลึงอยู่ตรงระเบียงท่าน้ำ
ผมเดินถือจานขนมครกอุ่นๆ ที่เพิ่งทำเสร็จออกมาจากครัว นั่งลงข้างๆ แม่ แล้วยื่นให้
“ขนมครกสูตรแม่ครับ ลองชิมดูสิว่าสู้ฝีมือแม่ตอนสาวๆ ได้ไหม”
แม่หัวเราะเบาๆ รับขนมครกไปกัดคำหนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เก่งมากตานนท์ อร่อยจนแม่แทบจะเปิดร้านให้เลยนะเนี่ย”
เราสองคนแม่ลูกหัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะที่แท้จริงและอบอุ่น อบอวลไปทั่วชายคาบ้านริมน้ำ
ผมมองดูรอยยิ้มของแม่ ดวงตาที่ฝ้าฟางคู่นั้นกลับมาเป็นประกายสดใสอีกครั้ง สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากพายุชีวิตครั้งใหญ่ที่ผ่านมาคือ เงินทอง คฤหาสน์หรูหรา หรือหน้าตาทางสังคม ล้วนไม่มีความหมายใดๆ เลย หากเราต้องแลกมันมาด้วยความทุกข์ทรมานของคนที่เรารักที่สุด
สวรรค์บนดินไม่ได้สร้างขึ้นจากอิฐหินปูนทรายราคาแพง แต่สร้างขึ้นจากความกตัญญู ความรักอันบริสุทธิ์ และความสงบสุขในหัวใจ และในวันนี้… ผมได้คืนมงกุฎแห่งความสุขให้กับ “เจ้าหญิงตัวจริง” ในชีวิตของผมอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว